چاقی یک ریسک فاکتور سرطان و مسئول 14 -20 درصد مرگ و میرناشی از سرطان است.در حال حاضر، 69.2% بزرگسالان آمریکایی دارای اضافه وزن یا چاقی هستند. ارتباط بین وزن بدن، BMI و ترکیب بدنی با سرطان به طور گسترده مورد بررسی قرار گرفته و ارتباط مثبت با سرطان مری، پانکراس، کیسه صفرا،سینه ( دوره یائسگی )، غشاء داخلی رحم، کلیه، کولون و رکتوم یافت شده است. فرایند های متابولیک (جراحی باریاتریک) نیز تاثیر مشخصی روی وقوع سرطان و مرگ و میر ناشی از آن دارد.

محدوده BMI مطلوب بزرگسالان بین 21 تا 25 در افراد مختلف است. وزن بدن در دوران کودکی باید در حد BMI نرمال باشد تا منجر به اضافه وزن در بلوغ و افزایش خطر سرطان در بزرگسالی نشود.

چاقی، سن بالا، هیپر گلیسمی و شیوع سندرم متابولیک در افزایش سطح IGF-1(فاکتور رشد شبه انسولین -1) نقش دارد. IGF-1 پلی پپتیدی است که ابتدا توسط کبد ترشح می شود و نقش کلیدی در رشد و پیشرفت ایفا می کند از طرفی می تواند باعث پیشرفت سرطان پروستات، سینه،ریه و کولون شود این پلی پپتید محرک رشد سلول های سرطانی و مانع از مرگ آنها می شود. ترشح IGF-1 زمانیکه سطح انسولین بالا می رود افزایش می یابد. چاقی و دریافت بالای کربوهیدرات ساده مقاومت به انسولین و سطح در گردش آن را افزایش می دهد.

فعالیت جسمی یک عامل مهم در کنترل وزن و تعادل انرژی به حساب می آید. انجمن سرطان دستورالعمل های لازم در زمینه فعالیت جسمانی و تغذیه به منظور پیشگیری از سرطان را ارئه داده است و افراد را به فعالیت متوسط حداقل 150 دقیقه در هفته و یا حداقل 75 دقیقه با فعالیت شدید تشویق می کند.