سلنیم در قالب سلنوسیستئین کوفاکتور آنزیم ’5 دیدیناز است. کمبود سلنیم سبب آسیب فعالیت دیدیناز و کاهش تبدیل  ₄T به ₃T می‌شود. ارتباط خطی و قوی بین نسبت پایین  ₄T/ ₃T با کمبود سلنیم وجود دارد که در سالمندان قویتر بوده که شاید به دلیل اختلال در تبدیل محیطی ₄T به ₃T باشد. ارتباط معکوس ₃T و سرطان سینه ناشی از کمبود سلنیم است حتی اگر سطح پلاسمایی  ₄T و TSH مشابه باشد. به طور کلی در کمبود سلنیم کمبود ₃T به خاطر اختلال در تبدیل ₄T به ₃T دیده می‌شود.

سلنیم با شرکت در تولید گلوتاتیون پراکسیداز، در سم زدایی نقش دارد. نقش اصلی گلوتاتیون پراکسیداز محافظت در برابر آسیب اکسیداتیو است. اثر بخشی سلنیم در درمان تیروئیدیت هاشیموتو و بیماری خود ایمنی Grave`s نشان داده شده است. باید توجه داشت که دریافت بالای سلنیم اثرات مخربی بر متابولیسم هورمون های تیروئیدی دارد که احتمالاً به خاطر کاهش فعالیت ’5- دیدیناز است. در دریافت رژیم های حاوی سلنیم بالا میزان  ₄T و ₃T و TSH نرمال است اما ارتباط معکوسی بین ₃T و سلنیم وجود دارد. سلنیم کمتر از µg/d 500 بی خطر است.